شعری از هستی

شعری از هستی

در گناهم غرق بود، فیض تو کافیست !     در سیاهی کور بودم، فیض تو کافیست !

 

در اسارتها اسیر، غرق در امیال خویش     در تمام ضعف هایم، فیض تو کافیست !

 

آمدی روی زمین بهر گناه مردمان        بخششت ستودنی ست، فیض توکافیست !

 

لمس دوم را نمودی چشم من بینا بشد !      ازبرای لمس دوم، فیض تو کافیست !

 

ای مسیح ناصری! تو در گذر از این مسیر     بهرمن ایستاده ای، فیض تو کافیست !

 

نام من رابر کف دستان خود حک کرده ای         در گرفتن نجاتم، فیض توکافیست !

 

افته وخیزان شوم درراه تنگ راستی             در میان ترسهایم، فیض توکافیست !

 

دردرون زورقم خوابیده ای، عمانوئیل         در میان موج وطوفان، فیض توکافیست !

 

دست برکوران نهادی، کورها بینا شدند       در شفای لنگها نیز، فیض توکافیست !

 

ایلعاذرها بیاوردی برون از گورها                  بهر زنده گشتنش، فیض تو کافیست !

 

ای توای تاک حقیقی، شاخه هایت پرثمر           بهرآوردن میوه، فیض توکافیست !

 

 

 

برسر سفره زکی، درمیان باجگیران                بذل اموال خودش، فیض تو کافیست !

 

باجگیرها وجذامی ها، زنان روسپی                 بهرتبدیل دلاشان، فیض توکافیست !

 

پطرس ویعقوب، یوحنا، سه ماهیگیر پست    خواندی آنهارا رسولان، فیض توکافیست !

 

درمیان عمق آبها، تورهاشان پاره شد       پطرس آگاه شد به روحت، فیض توکافیست !

 

برسر آن چاه یعقوب درگذراز سامره                 دادی آن آب حقیقی، فیض توکافیست !

 

گفتی ای فرزند برخیز، دختریایروس ببود            مرده ها کردی توزنده، فیض توکافیست !

 

نزدی سنگی به آن زن، ننمودی اش تو محکوم        بهربخشیدن زانی، فیض توکافیست !

 

گفتی من هستم مترسید، وقت راه رفتن به آب     دست پطرس راگرفتی، فیض توکافیست !

 

شام آخررابخوردی، تکه ای نان وشراب                     بدن وهم خون تو، فیض توکافیست !

 

درمیان آن دوازده تن، یهوداخائنی                          دست اوباتوبه یکجا، فیض توکافیست !

 

 

 

عرق خون می چکیدازچهره ات در کوه زیتون        درشفای گوش دشمن، فیض تو کافیست !

 

در پی خیانت او، پس ازآن انکارپطرس                بخشش آن همه خاطی، فیض توکافیست !

 

باراباس ها درعوض آزادکردند صبح زود                     برصلیبش کن صلیب، فیض توکافیست !

 

خرقه ای به رنگ خون، تاجی به سرازجنس خار                 درمسیرجلجتا، فیض توکافیست !

 

بین دزدان شدی مصلوب درمکان جمجمه                     پدراینان راببخش، فیض توکافیست !

 

گفتی: آمین با منی امروزدر فردوس تودزد                         دربیادآوردن او، فیض توکافیست !

 

پسر انسان زبهرجان من جانش بداد                              برصلیب جلجتا، فیض توکافیست !

 

تویی آن شبان نیکو، تویی آن در، تویی آن راه             بهرآن حیات جاوید، فیض توکافیست !

  • مطالعه 759 مرتبه